Publikacje

Adaptacja

Adaptacja dotyczy przede wszystkim dzieci rozpoczynających edukację przedszkolną. Spora część dzieci idzie do niego niechętnie z powodu nieosiągnięcia wieku trzech lat, ma kłopoty z werbalizacją potrzeb, ponieważ przedszkole jest dla niech nowym, nieznanym  środowiskiem (społecznym, lokalowym). Ale wiąże się przede wszystkim z rozstaniem z rodzicami. Jest to często rozstanie kilkugodzinne ( od 5 do 10 godzin).

Oto kilka rad, które pozwolą dziecku zmniejszyć negatywne skutki adaptacji:

- ustalmy, które z rodziców będzie przyprowadzało dziecko do przedszkola ( jeśli dziecko płacze przy mamie- niech robi to tata)

- określ dziecku czas  przebywania np.: zabiorę Cię po leżakowaniu…  podwieczorku… lub zjesz  podwieczorek, pobawisz się, a ja  skończę pracę i szybciutko przyjadę po Ciebie itp. Pamiętajmy, by przestrzegać danego słowa.

- pożegnaj dziecko przed salą, szybko, z uśmiechem. Nasz smutek, łzy, strach, czy zły nastrój udzieli się dziecku. Starajmy się nie przeciągać pożegnania. Rozstanie powinno wyglądać tak samo jak w innych sytuacjach np: kiedy zostawiamy dziecko u babci, opiekunów, cioci. Nie wracaj na płacz dziecka, nie płacz, nie przytulaj więcej niż  przy rozstaniu z bliskimi osobami.

-  pozwól  dziecku wziąć z domu ulubioną przytulankę, zabawkę, żeby miało ,"namiastkę domu" w chwili smutku.

- chwal dziecko za dzielne radzenie sobie w przedszkolu

- po powrocie z przedszkola poświęć dziecku możliwie dużo czasu rekompensując mu rozstanie

- nie mów źle o przedszkolu w obecności dziecka, nawet wtedy, gdy coś przykrego się stanie. O tym rozmawiaj z obsługą przedszkola, z nauczycielkami.

- pamiętaj, że najpierw najważniejsze jest to, by dziecko dobrze czuło się w przedszkolu, spokojnie spało, jadło i bawiło się. To ciężki okres dla malucha i najważniejsze jest to, by dziecko przyzwyczaiło się do rozstania z rodzicem.

- zaufaj paniom w przedszkolu, one mają   doświadczenie i umiejętności w zakresie opieki i wychowania dziecka

- przekaż pani najważniejsze informacje o dziecku tj. co lubi, czego się boi, czy ma jakieś przeciwwskazania w diecie, do czego jest przyzwyczajone.

- jeśli to możliwe w pierwszym tygodniu odbieraj dziecko nieco wcześniej, stopniowo wydłużając jego czas pobytu w przedszkolu

To czy i jak szybko dziecko poczuje się dobrze w przedszkolu zależy także od Ciebie jako rodzica.

DO PRZEDSZKOLA WARTO DZIECKO PRZYGOTOWAĆ.

Dlatego w czasie wakacji pozwól dziecku doskonalić się w osiąganiu samodzielności, ćwicz razem z nim ważne przedszkolne umiejętności. Dla Twojego malucha pierwsze tygodnie pobytu w grupie rówieśników będą nieformalnym, ale ważnym sprawdzianem jego przedszkolnej dojrzałości. Jeśli malca dobrze przygotujesz, Tobie też będzie łatwiej. Szybciej poczujesz radość z tego, że awansowałaś na mamę przedszkolaka. Umiejętności cenne dla małego debiutanta przedszkola to przede wszystkim:

1. Jedzenie. Im bardziej dziecko jest samodzielne przy stole, tym lepiej. Nauczycielki pomagają maluchom we wszystkich czynnościach, ale nie są w stanie nakarmić całej grupy. Zaradny smyk będzie miał łatwiej.

2. Ubieranie. Na doskonalenie tej umiejętności jest jeszcze czas. Ale dobrze, by debiutujący przedszkolak chociaż próbował założyć na siebie cokolwiek. Jeśli umie więcej, nie będzie się stresował swą nieporadnością.

3. Mycie. Przede wszystkim rączek. Na tym głównie skupia się przedszkolna higiena.

4. Korzystanie z toalety. To przedszkolna podstawa. Trzylatkowi mogą zdarzać się awarie, zwłaszcza na początku, gdy stres jest największy. Nigdy jednak nie obwiniaj za nie dziecka.

5. Zgłaszanie potrzeb. Dziecko musi wiedzieć, że w przedszkolu opiekuje się nim pani i to jej, tak jak w domu mamie, powinno mówić, czego potrzebuje. Bawiąc się z malcem w przedszkole, wciel się w rolę pani albo odwrotnie. Ty jesteś przedszkolakiem, który pokazuje dziecku, jak trzeba mówić do pani.

6. Porozumiewanie się. Sprawdź, czy obce osoby są w stanie pojąć, o co chodzi Twojemu dziecku. Bo, żeby zgłaszać potrzeby, malec powinien mówić zrozumiale. Jeśli za bardzo spieszcza wyrazy, nie naśladuj go, ale zachęcaj do rozmów i słuchaj cierpliwie. Jeśli do września nie zrobi postępów, wtajemnicz panią w jego specyficzny język.

7. Zabawa z rówieśnikami. Choć małe dzieci lubią towarzystwo innych maluchów, nie umieją się jednak jeszcze z nimi bawić. Dobrze, aby choć na krótko były w stanie nawiązać ze sobą kontakt. To ułatwi przedszkolne zabawy. Wykorzystaj wakacyjne chwile na placu zabaw, pobyt np. na plaży, by maluch wprawiał się w zabawach z rówieśnikami.

8.Skupianie uwagi. Najmłodszy przedszkolak powinien umieć przez pięć minut skoncentrować się na jednej czynności: słuchać bajki czytanej lub opowiadanej przez dorosłego, wspólnie z nim śpiewać piosenkę lub bawić się np. w ,,Starego niedźwiedzia". Zadbaj, by dobrze wyćwiczyć tę umiejętność w domu.

9. Sprzątanie po zabawie. Zachęcaj dziecko, by w domu, wszystkie zabawki po skończonej zabawie, odstawiało na wyznaczone miejsce. W sali skróci to czas sprzątania przed określonymi czynnościami ( śniadanie, obiad itp.), wydłuży natomiast czas efektywnie poświęcony dzieciom, podwyższy ich samoocenę.

Aby dziecko czuło się pewniej w nowym, przedszkolnym środowisku, by mogło je bliżej poznać  zaplanuj spacer w okolice przedszkola. Jeśli mieszkacie w pobliżu, przy każdej okazji oglądajcie budynek, plac zabaw i teren wokół,  przedstaw dziecku jego przyszłą panią. Zdecydowanie lepiej, kiedy maluch może poznać swoją panią wcześniej, np. podczas zwiedzania przedszkola, zabaw na placu przedszkolnym w czasie wakacji, czy z okazji dni adaptacyjnych. W waszych opowieściach o przedszkolu będzie istniała jako konkretna osoba, która ma imię, jasne lub ciemne włosy i miły uśmiech, opowiadaj o tym, co dzieje się w przedszkolu. Spróbuj dostosować rytm dnia w domu do rytmu przedszkolnego. Przy obiedzie mów np. że przedszkolaki też umyły rączki i siadają do stołu, czytaj książeczki, których bohaterowie chodzą lub będą chodzić do przedszkola. np. opowiadania z serii o żółwiu Franklinie, o Kamyczku albo bajki terapeutyczne (np. autorstwa Marii Molickiej lub Doris Brett lub znalezione w internecie), zabierz dziecko na przedszkolne zakupy. Wspólnie wybierzcie kapcie do przedszkola, piżamkę. Kupując ubranka, kieruj się też względami praktycznymi: daruj sobie guziki, suwaki i sznurówki. Ale przede wszystkim pamiętaj, że ubranka muszą przypaść do gustu Twojemu dziecku.

mgr Ewa Grycuk


 

Nie prośmy dziecka, aby jadło…  Niech samo poprosi!

W naszym przedszkolu od dawna działa kącik „Kuchcikowo”. Jest to miejsce wyposażone w kuchenne akcesoria,w którym dzieci same przygotowują różne pyszności. To świetna zabawa, dzięki której nasi podopieczni doświadczają przyjemności kosztowania potraw w trakcie ich tworzenia. Samodzielne przygotowywanie różnych dań wyzwala u  nich chęć spróbowania  jedzenia. W ten sposób poznają różne smaki, a gdy same zrobią, np. kanapki, to nawet sałata czy rzodkiewka  nie są już takie straszne. Zauważyłam, że przedszkolaki chętnie próbują nowych lub  nielubianych wcześniej rzeczy, jeśli same  je umyją, obiorą, po smarują, pokroją, mieszają, dodają itp.

Wszyscy wiemy, jak ważne jest żywienie dzieci. Różni się ono od żywienia ludzi dorosłych, u których procesy wzrostu i budowy organizmu są już zakończone. U dzieci przebiegają one z całą intensywnością. Prawidłowy rozwój dziecka  będzie możliwy tylko wtedy, kiedy dostarczymy mu tylu składników odżywczych, ile  w danym okresie swego życia potrzebuje. I tu czasem napotykamy  problemy. Im bardziej chcemy, żeby nasze dziecko jadło, tym bardziej ono nie ma na to ochoty. Okazuje się, że często to my sami jesteśmy temu winni. Nie myślimy o tym, że codziennie powtarzamy, np. „nie lubisz marchewki”, „znowu nie jesz”, „zjedz proszę choć jedną łyżeczkę”, „ja tak bardzo się starałam, a ty nawet nie spróbujesz”, „zobacz, jak Bartek wszystko je” itp. Mówimy to do dziecka lub  rozmawiając z innymi, nie zwracając uwagi na to, że nasza pociecha to słyszy i zapamiętuje, że jest „niejadkiem” Skoro tak często to słyszy, to myśli, że tak ma być. Nie zdajemy też sobie często sprawy z tego, że dziecko bacznie nas obserwuje i widzi, co my jemy, a czego nie. Pi lnujmy się, aby nigdy nie mówić przy nim, że czegoś nie lubimy lub nam nie smakuje i nigdy byśmy tego nie zjedli. Pokazujmy, że jedzenie sprawia nam przyjemność i przygotowujmy je wspólnie z dzieckiem. Nie  okazujmy też, jak bardzo  nam zależy na tym, by dziecko jadło, bo często przynosi to odwrotny efekt i nie porównujmy go do innych. Dobrym pomysłem, który może zachęcić przedszkolaka do poznawania i polubienia nowych smaków, jest zabawa w zakładanie klubu,  na przykład „ Klubu wielbicieli brukselki” i zbieranie informacji na temat tego warzywa oraz wspólne przygotowywanie potraw na jego bazie. Nagrodą będzie  widok naszego dziecka, zajadającego ze smakiem warzywa, których wcześniej unikało.

A  oto przepisy na dw ie potrawy, które dzieci mogą same przygotowa ć:


Szybkie ciasto czekoladowe z truskawkami

Jest ono na bazie ciasta na muffiny, więc wystarczy wszystko zamieszać łyżką, a potem przelać do formy.

Składniki:

  • 2 niepełne szklanki mąki pszennej
  • 1 szklanka cukru
  • 2 łyżki kakao
  • 2 łyżeczki proszku do pieczenia
  • ½ łyżeczki cynamonu
  • 1 szklanka mleka
  • 100g roztopionego masła
  • 2 jajka
  • kilka kostek ulubionej czekolady
  • 1 łyżeczka cukru waniliowego
  • truskawki do dekoracji


Do miski wsypujemy suche składniki a potem mokre. Na końcu dodajemy kilka kostek czekolady w kawałkach i cukier waniliowy. Mieszamy wszystkie składniki łyżką. Wstawiamy do nagrzanego piekarnika 180°C i pieczemy około 30 minut. Następnie polewamy brzeg ciasta rozpuszczoną czekoladą i układamy pokrojone truskawki. Zamiast czekolady można użyć bitej śmietany.

Smacznego!



Pizza   MISZMASZ


Ciasto:

Porcja na trzy osoby (mama, tata i dziecko :))

500g mąki pszennej

40 g drożdży

250 ml ciepłej wody lub mleka

płaska łyżeczka soli

pół łyżeczki cukru

2 łyżki oleju


Drożdże rozprowadzić z cukrem i ciepłą wodą, wymieszać z około 4 łyżkami mąki. Przykryć i odstawić na 15 minut, aż wyrośnie. Do mąki z solą wlać rozczyn i wymieszać. Zagnieść dość miękkie ciasto (jeśli będzie za twarde, dolać jeszcze trochę wody). Dolać oliwę i wszystko ponownie zagnieść.


Farsz
(czyli to, co dzieci lubią najbardziej :))

Umieszczamy w miseczkach różnego rodzaju, pokrojone składniki, np.: pieczarki, ananasa, cebulę, ser żółty, pora, szynkę, boczek, kiełbasę, kukurydzę, oliwki, inne owoce i warzywa itp. i dekorujemy nimi ciasto.

Dziecko samo wybiera to, co lubi. Nie mówmy mu, co ma położyć. Możemy nawet zorganizować rodzinny konkurs na najładniej ozdobioną pizzę.

Wkładamy pizzę do piekarnika i pieczemy ok. 20 minut.


Smacznego!

mgr Elżbieta Małyszko

 

RODZICU :

Jeżeli chcesz wprowadzić swoje dziecko w świat książki i zaszczepić mu przyzwyczajenie czytelnicze , rozpocznij od podsunięcia mu książek , które na pewno pokocha . Dokonując wyboru , zwróć uwagę na kilka rzeczy :

  • WIEK DZIECKA . W miarę jak dziecko rośnie , zwraca uwagę na coraz większą ilość rzeczy w swoich książeczkach . Małe dziecko woli proste , jednoznaczne obrazki . Dzieci starsze bardziej satysfakcjonują fotografie albo rysunki z dużą ilością szczegółów . To dlatego lubią one tak bardzo łamigłówki i książeczki z zagadkami .
  • ZAINTERESOWANIA DZIECKA . Dzieci , które są miłośnikami zwierzątek , z chęcią będą oglądały np . encyklopedię zwierząt i czytały opowiadania o zwierzątkach . Natomiast dla amatorów sportu wyśmienitą lekturą będą biografie ich idoli .
  • DOŚWIADCZENIA DZIECKA . Czy twoje dziecko ma ścisły kontakt z dziadkami ? A może ostatnio przeprowadziliście się ? Bierz pod uwagę także okoliczności , dobierając dziecku lektury . Doświadczenie pomoże mu zrozumieć treści i emocje zawarte w książkach , a lektura często pomaga uporządkować własne doznania . Natomiast jeśli planujecie np . poszerzenie rodziny o czworonożnego pupila , wyprawa do biblioteki pomoże wam wszystkim dowiedzieć się , jak prawidłowo opiekować się nowym ulubieńcem .
  • ZAAWANSOWANIE W CZYTANIU . To jest ostatecznie najważniejsze . Dziecko , które lubi czytać , zaczyna uczyć się rozpoznawania poszczególnych słów , o ile ich pisownia nie jest zbyt skomplikowana . Jednak nawet wtedy , gdy dziecko zaczyna samo czytać , nie rezygnuj z czytania mu książek , które ciekawią je , lecz są zbyt trudne do samodzielnej lektury .

mgr Bożena Owczarczuk

 

Jeden z aspektów bezpieczeństwa.

 

Zdrowie dziecka jest podstawowym warunkiem pomyślnego procesu wychowawczego.Dzieciństwo to okres w życiu człowieka, w którym kształtują się jego postawy determinujące aktualne i przyszłe zachowania dotyczące zdrowia. Utrwalone wówczas przyzwyczajenia i nawyki decydują o jego późniejszym stylu życia. Edukację zdrowotną należy rozpocząć jak najwcześniej, wspólnie z rodzicami dziecka.

Współczesna pedagogika zdrowia dąży do opieki nad zdrowiem człowieka nie tylko w działaniach profilaktycznych, ale również wtedy, gdy człowiekowi nic nie zagraża i nic nie dolega. Celem przedszkola jest wszechstronny rozwój dzieci, przygotowanie ich do podjęcia nauki w szkole oraz pomoc rodzinie w zapewnieniu opieki i realizacji programu wychowania.

Zdrowie dzieci nie można pozostawić samemu sobie, jest ono warunkiem wychowania.Jednocześnie wychowanie jest warunkiem zdrowia. Zadania związane z ochroną zdrowia oraz rozwijaniem sprawności fizycznej zobowiązują nauczyciela przedszkola do tworzenia sprzyjającego zdrowiu środowiska wychowawczego, które kształtować będzie nawyki higieniczne i rozwijać sprawność ruchową dzieci.

W działalności tej nie może zabraknąć rodziców oraz innych członków rodziny dziecka.

Program wychowania w przedszkolu wyodrębnia hasła dotyczące wychowania zdrowotnego dla poszczególnych grup wiekowych, które odnoszą się do

  • bezpieczeństwa,
  • przyzwyczajeń higieniczno/ kulturalnych,
  • co sprzyja i zagraża zdrowiu,
  • sprawności ruchowej i tężyzny fizycznej,
  • prawidłowej postawy.

Zadaniem nauczyciela jest dostarczenie dziecku wiedzy o zdrowiu oraz ukształtowanie czynnej postawy wobec zabiegów zdrowotnych, które pozwalają zdrowie chronić, doskonalić, ratować i "pomnażać".

W tak pojmowanym wychowaniu zdrowotnym dziecko musi być traktowane nie tylko jako podmiot, który chce i umie o zdrowie dbać. Założenie to wymaga od wychowawcy odpowiedniego doboru treści i umiejętności organizowania sytuacji wychowawczych doboru odpowiednich metod pracy.

Bezpieczeństwo dzieci... cóż to takiego? Każdy wie, co to jest. Ale to wiele aspektów.

Zaczynam temat tygodnia " Bezpieczeństwo na drodze". Rozmawiam w czasie zajęć z dziećmi. Cóż mogą powiedzieć na ten temat?

Mama przywozi mnie pod przedszkole własnym autem, a tata odbiera tym samym lub innym. To realia dzisiejszego życia.Tylko nieliczne dzieciaki w grupie wiedzą co to zebra, znak drogowy, ulica i chodnik. Niektóre słyszały o sygnalizatorze świetlnym. Tylko jakoś nie umieją tego wypowiedzieć, określić do czego służy. Więc planuję wycieczkę na skrzyżowanie ulic. Dzieci patrzą z szeroko otwartymi oczami i buziami. Słuchają i obserwują to co się dzieje dookoła. Aha... to już wiemy... zastosujemy i będziemy ostrożni. A gdy zgubimy się w mieście, znamy swoje imię , nazwisko, adres i wiek . Wiemy do kogo zwrócić się o pomoc, nie tak jak w żarcie o dziewczynce zagubionej w supermarkecie. Na pytanie jaki masz adres? po chwili zastanowienia dziewczynka odpowiada Kasia@ pl. Zaprosiłam także na zajęcia policjantów w mundurach i poprzez wspólne zabawy, rozmowy i wypowiedzi starałam się usystematyzować wiedzę dzieci na temat bezpieczeństwa.

Dzieci chętnie malują obrazki podarowane przez panią Kasię. By pamiętać o bezpiecznym poruszaniu się w ruchu ulicznym, dostają od taty Marcela odblaskowe misie, by być także bezpiecznym gdy zapadnie zmierzch. Dziękujemy policjantom własnoręcznie wykonanymi pracami plastycznymi. zapamiętamy to spotkanie na długo.

mgr Ewa Grycuk

 

Praca z dzieckiem autystycznym w grupie integracyjnej.  

Integracja oznacz pełne uczestnictwo osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych w życiu społecznym. Osiągnięcie pełnej integracji jest możliwe poprzez kształcenie i wychowanie dziecka w grupie rówieśniczej jaką jest grupa przedszkolna.Połączenie dzieci niepełnosprawnych z pełnosprawnymi stwarza optymalne warunki do rozwoju i umożliwia funkcjonowanie w społeczeństwie. Niezwykle ważne w terapii dziecka autystycznego jest wnikliwa obserwacja jego zachowań, zdiagnozowanie ich i dostosowanie ich i dostosowanie odpowiedniej formy terapii. Zdarz się, że po pewnym czasie wybrana forma terapii nie daje pożądanych efektów, wówczas należy zastanowić się nad wybraniem innej.

Dziecko autystyczne swoim zachowaniem zwraca na siebie uwagę, zadaniem nauczyciela jest wyjaśnienie dzieciom w grupie, w sposób adekwatny do ich wieku dlaczego tak się dzieje i jak mogą koledze, koleżance pomóc zaopiekować się i jak reagować w sytuacjach trudnych. Z mojej wieloletniej praktyki wynika, że systematyczna praca wychowawcza w grupie daje pożądane rezultaty. Dzieci stają się opiekuńcze w stosunku do autystycznej koleżanki, kolegi, stają się pomagać w różnych sytuacjach. Bardzo ważna jest współpraca nauczyciela z rodzicami. Wymiana informacji pomaga w doborze form terapii i na bieżąco rodzic jest informowany o sukcesach i problemach dziecka w przedszkolu. Informacje o zachowaniu dziecka w domu, daje szerszy obraz, pozwalają też na kontynuowanie działań terapeutyczno-wychowawczych.

Ścisła współpraca i wymiana informacji z logopedą, psychologiem i pedagogiem specjalnym daje całościowy obraz funkcjonowania dziecka i pozwala na elastyczny dobór form i metod pracy, ułatwia prowadzenie i ewaluacje oddziaływań terapeutyczno- wychowawczych. Nauczyciel pracując w grupie integracyjnej ma za zadanie realizować program dydaktyczny, wychowawczy, programy indywidualne i wprowadzać w świat norm i umiejętności społecznych. Jest to niezmiernie ważne aby dziecko autystyczne potrafiło znaleźć się w grupie społecznej jakim jest grupa integracyjna przedszkolna.

mgr Beata Szymborska

mgr Danuta Łuniewska


<-->

 

JAK POWINIEN PRZEBIEGAĆ PRAWIDŁOWY ROZWÓJ MOWY DZIECKA?

0- 1 roku życia

  • pierwsze miesiące: głużenie, gaworzenie, czyli realizowanie strumieniem dźwięków,
  • ok 3 miesiąca życia: odróżnianie uśmiechu od mowy,
  • ok.8 miesiąca życia: naśladowanie modulacji głosu,

wymawiane głoski: a,e,i,m,b,n,t,o,

1-2 rok życia

  • pojawiają się pierwsze pojedyńcze słowa (nazwy zwierząt, ludzi, przedmiotów- 300 słów w uproszczonej postaci)

wymawiane głoski: a,e,i,o,u,y,m,b,n,t,d,p,pi,k,j,ś,ź,ć,aż.

2-3 rok życia

  • pojawiają się pierwsze zdania,
  • dziecko łączy znane słowa w proste, krótkie zdania,
  • mowa jest uproszczona, często mało zrozumiała dla "obcych"

wymawiane głoski: wszystkie samogłoski, spółgłoski: m,mi,b,bi,n,ni,t,d,p,pi,k,j,ś,ź,ć,dż,l,ch.fi,w,wi.

3-7 rok życia

  • to okres swoistej mowy dziecka,
  • zmiękczanie lub zamiana głosek: s,z,c,dz,sz,ż,cz,dż.
  • opuszczanie głosek, sylab, zniekształcanie wyrazów.

4 rok życia- poprawnie wymawia s,z,c,dz,

5 rok życia- poprawnie wymawia sz,ż,czr,

6 rok życia- prawidłowo wymawia wszystkie głoski (mogą być odstępstwa).

mgr Barbara Jankowska


 

MAŁY TYRAN

Dzieci często reagują histerycznym krzykiem na różne zakazy rodziców ? Pamiętajcie ,że od waszych pierwszych reakcji na taką sytuację będzie zależało czy wychowacie małego tyrana. Nie dajcie wciągnąć się do dziecięcej gry. Jeśli nie skutkuje spokojna przemowa, spróbujcie wzrokiem skontaktować się z dzieckiem i w ten sposób z nim rozmawiajcie.Nie odpowiadajcie krzykiem na jego krzyk. Jeśli malec nie reaguje, możecie na chwilę przestać zajmować się nim - przejdź do sąsiedniego pokoju, odejdź kilka kroków dalej. Najlepsze lekarstwo na taką histerię to spokój, stanowczość i konsekwencja.

Jak postępować z rozhisteryzowanym malcem ?

* Nie podchodź do krzyczącego dziecka, kiedy jesteś zdenerwowana -malec to natychmiast wyczuje .
* Nie przekrzykuj wrzeszczącego dziecka. Staraj się nawiązać z nim kontakt wzrokowy- spokojnie, ale stanowczo wypowiedz swoje racje.
* Nie wpadaj w panikę razem z dzieckiem, które skaleczyło się czy upadło. Spokojnym głosem wyjaśnij mu, co możecie teraz zrobić
* Nie użalaj się nad chorym dzieckiem.Lepiej odwróć jego uwagę książeczką,zabawką czy nawet rozmową
* Staraj się nieprzyjemne doświadczenia nagradzać przyjemnymi, np.zapowiedz, że po niedobrym lekarstwie będzie pyszny soczek.
* Stosując kary pamiętaj, że to ty musisz je wytrzymać- niekonsekwencja jest gorsz niż brak kary
* Postaraj się odczekać, aż minie pierwsza fala histerii i dopiero wówczas przemawiaj do dziecka

mgr Anna Nieścieruk psycholog


 

WSPÓŁPRACA ŚRODOWISKA RODZINNEGO Z PRZEDSZKOLEM PODSTAWĄ PRAWIDŁOWEGO ROZWOJU DZIECKA

W trosce o dobro wychowanków, ich prawidłowy i wszechstronny rozwój, a także zaspakajając coraz wyższe oczekiwania środowiska musimy poszukiwać nowych dróg rozwoju i porozumienia. Jedną z nich jest ścisła współpraca z rodzicami naszych wychowanków. Rodzina jest tym środowiskiem, które wywiera najsilniejszy wpływ na rozwój umysłowy, społeczny i emocjonalny dziecka. Jej znaczenie jest tak wielkie, dlatego że wpływ ten rozpoczyna się bardzo wcześnie i trwa nieprzerwanie przez bardzo długi okres życia, dodatkowo wzmacniając więź uczuciową łączącą dziecko z bliskimi mu osobami. Dla uniknięcia porażek w edukacji konieczne jest wczesne rozpoznanie zburzeń rozwojowych i szukanie ich przyczyn, a zarazem metod zapobiegawczych. Dlatego tak ważna jest współpraca przedszkola z domem i przyjęcie jednolitego kierunku działań. Ideą przewodnią naszego przedszkola jest podniesienie poziomu wiedzy pedagogicznej i psychologicznej rodziców w celu ujednolicenia metod wychowawczych i sposobu nauczania przedszkolaków.

W naszym przedszkolu bardzo dużą wagę przywiązujemy do współpracy z rodzicami. Nie ogranicza się ona tylko do zebrań grupowych, codziennej wymiany informacji na temat wychowanków. W naszej placówce realizowany jest program adaptacyjny, w ramach, którego nowo przyjęte dzieci i ich rodzice mogą zapoznać się z funkcjonowaniem przedszkola już w miesiącu sierpniu. Co roku organizowane są też DNI OTWARTE PRZEDSZKOLA . Każdy rodzic wraz z dzieckiem ma możliwość uczestniczyć w zajęciach dydaktycznych prowadzonych przez nauczycieli i specjalistów. Nauczycielki z poszczególnych grup organizują wyjazdy plenerowe, na które zapraszani są również rodzice naszych wychowanków. W naszej placówce dużą rolę przywiązujemy do organizowania uroczystości przedszkolnych, takich jak DZIEŃ BABCI I DZIADKA oraz DZIEŃ RODZINY. Biorą w nich udział nie tylko rodzice, lecz również inni członkowie rodzin np. rodzeństwo, dziadkowie.

Ważnym czynnikiem współpracy z rodzicami jest ich pedagogizacja, w ramach której organizowane są min. zajęcia otwarte,podczas których rodzice mają możliwość przejęcia roli nauczyciela.

Rodzice naszych wychowanków często włączają się w prace na rzecz przedszkola i w miarę swoich możliwości udzielają wiele środków rzeczowych i finansowych, za co personel przedszkola jest im ogromnie wdzięczny.

Nauczycielki

mgr Katarzyna Zalewska

mgr Dorota Jackowska
<-->