Pojęcie integracji sensorycznej odwołuje się do działania naszych zmysłów. Rozpoczyna się ona już w życiu płodowym i trwa do około 7 roku życia.
Zmysły (układ przedsionkowy, układ proprioceptywny, dotyk, wzrok, słuch, smak, węch) dostarczają nam informacji, których potrzebujemy, by funkcjonować. Pierwszym zadaniem zmysłów jest pomóc nam przetrwać. Drugim – po zapewnieniu nam bezpieczeństwa – pomóc nauczyć się jak być aktywnymi, twórczymi istotami. Zmysły odbierają informacje w postaci bodźców zarówno z zewnątrz jak i z wewnątrz naszego ciała. Każdy nasz ruch, każdy kęs, każdy przedmiot, którego dotykamy, jest źródłem wrażeń zmysłowych. Docierają one nie tylko z oczu i uszu, ale z każdego miejsca w naszym ciele. Kiedy podejmujemy jakieś działanie, korzystamy z kilku zmysłów.
Integracja sensoryczna to podświadomy proces zachodzący w mózgu (zachodzi bez udziału naszej świadomości, tak jak oddychanie), który polega na porządkowaniu informacji pobranych przez zmysły oraz nadawaniu znaczenia temu, co jest doświadczane, przez selekcję informacji i wybór tego, na czym mamy się skupić (np. słuchanie nauczyciela i ignorowanie hałasu na zewnątrz). Integracja sensoryczna pozwala nam celowo działać i celowo reagować na sytuacje, których doświadczamy (jest to tzw odpowiedź adaptacyjna –dziecko dostrzega grzechotkę i sięga po nią. Z bardziej złożoną odpowiedzią adaptacyjną mamy do czynienia wówczas, gdy dziecko dostrzega, że zabawka znajduje się za daleko i zaczyna pełznąć. W ramach odpowiedzi adaptacyjnej radzimy sobie z wyzwaniem i uczymy się czegoś nowego. Większość z nas traktuje to jak zabawę. Zabawa jednak składa się z serii odpowiedzi adaptacyjnych, które umożliwiają zajście integracji sensorycznej. Z kolei rozwój integracji sensorycznej umożliwia lepsze uporządkowanie mózgu i wykształcenie bardziej złożonych umiejętności. Dziecko, które uczy się organizacji zabawy i rozwija dzięki niej swe umiejętności, lepiej uporządkuje sobie naukę szkolną i lepiej sobie poradzi z wyzwaniami, które staną przed nim w przyszłości).
Istota ludzka jest tak skonstruowana, by cieszyć się rzeczami, które sprzyjają rozwojowi mózgu. Todlatego w naturalny sposób poszukujemy bodźców, które pomagają nam go organizować. To jeden z powodów, dla których dzieci lubią, kiedy się je podnosi, kołysze, przytula. Z tego samego powodu uwielbiają bieganie i skakanie na placach zabaw. Chcą się poruszać, ponieważ wrażenie ruchu „karmi” ich mózg.
Większość aktywności podejmowanych przez dziecko w pierwszych siedmiu latach życia jest częścią jednego procesu – porządkowania bodźców w układzie nerwowym.
Źródło:
A.J. Ayres, Dziecko a integracja sensoryczna, Harmonia Uniwersalis
Carol S. Kranowitz, Nie-zgrane dziecko. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego – diagnoza i postępowanie, Harmonia Uniwersalis
Z. Przyrowski, Integracja sensoryczna. Wprowadzenie do teorii, diagnozy i terapii, EMPIS
Zachęcamy do zapoznania się z podstawami teorii na temat integracji sensorycznej.
Terapeuci SI – Elżbieta Krzewska, Marzena Białkowska
facebook
twitter
google+