Zazwyczaj nie zastanawiamy się nad tym jak oddychamy. Jest to naturalna , fizjologiczna czynność, którą wykonujemy automatycznie, nie przywiązując uwagi do kontrolowania jej. Warto jednak zwrócić uwagę na to, jak oddychają nasze dzieci podczas różnych aktywności, chwil relaksu oraz podczas snu.
Prawidłowe oddychanie spełnia istotną rolę w rozwoju dziecka, ma wpływ na prawidłowy rozwój fizyczny oraz aparat mowy. Dzieci w wieku przedszkolnym często oddychają tak zwanym płytkim torem piersiowym. Takie oddychanie, nazywane także szczytowym lub obojczykowo-żebrowym, charakteryzuje się tym, że w czasie wdechu poszerzają się głównie górne obszary klatki piersiowej, następuje uniesienie ramion i łopatek, zaś w dalszej fazie następuje podciągnięcie brzucha. Ten typ oddechu umożliwia tylko częściowe napełnianie płuc powietrzem i jest to oddech wadliwy.
Drugim bardzo niekorzystnym problemem, związanym z oddychaniem dziecka, jest nawykowe oddychanie przez usta. Zarówno w dzień jak i podczas snu dziecko powinno oddychać nosem.
Konsekwencje nieprawidłowego oddychania :
niedotlenienie układu nerwowego co powoduje zaburzenia koncentracji uwagi, większą męczliwość i trudności w nauce;
oddychanie przez usta sprzyja częstym infekcjom gardła i górnych dróg oddechowych;
kształtowanie się wad postawy- poprzez eliminację pracy mięśni klatki piersiowej barki przesuwają się do przodu, dolne kąty łopatki odstają, sylwetka ciała jest nieprawidłowa;
przy tendencji do oddychania przez usta dochodzi do obniżenia napięcia mięśni żwaczy odpowiedzialnych za żucie pokarmów;
wiotkość warg i policzków powoduje trudności z dmuchaniem, oczyszczaniem nosa i sprawnym jedzeniem pokarmów;
Ćwiczenia oddechowe poprawiają zdolność skupienia uwagi, pomagają kontrolować emocje i jednocześnie powodują, że dzieci czują się zrelaksowane. Chcę więc zaproponować kilka ćwiczeń oddechowych, które warto przeprowadzić z dziećmi. Istotne jest, aby dziecko nie oddychało gwałtownie i szybko, ćwiczenia nie należy powtarzać wiele razy i wykonywać je bardzo spokojnie i miarowo.
- Dziecko leży wygodnie na plecach, na brzuchu układamy maskotkę. Zadaniem dziecka jest oddychać tak, aby maskotka unosiła się wraz z brzuchem i opadała. Powietrze nabiera powoli nosem, wypuszcza ustami.
- Dziecko siedzi na krześle, plecy wyprostowane, na brzuchu układa swoje dłonie. Podczas wdechu nosem musi poczuć jak „rośnie” mu brzuch. Wypuszcza powietrze przez zaciśnięte zęby i naśladuje syczenie węża.
- Nadmuchiwanie niewidzialnego balona lub zgniecionej plastikowej butelki poprzedzone głębokim wdechem.
- Wydmuchiwanie powietrza przez słomkę do butelki z wodą w taki sposób , aby woda w butelce „bulgotała”.
- Wykonywanie wdechu z jednoczesnym ruchem rąk na boki a wydechu z przesunięciem rąk do przodu aż do skrzyżowania ich przed sobą.
- Dłonie układamy na karku, przy wdechu łokcie odchylamy do tyłu, przy wydechu łokcie łączymy przed sobą.
- Naśladowanie drzew poruszających się na wietrze.
Proponuję także zabawy , które mobilizują aparat oddechowy:
- zdmuchiwanie ze stołu lekkich przedmiotów, np.: wacika, okruszków, papierowych skrawków;
- zdmuchiwanie świecy;
- gwizdanie na gwizdku;
- puszczanie baniek mydlanych;
- wąchanie kwiatów ;
- studzenie zupy;
- dmuchanie przez słomkę małej piłeczki po utworzonym na stole torze;
- dwie osoby siedzą naprzeciw siebie i dmuchają po stole piłeczkę pingpongową ;
- nadmuchiwanie balona;
To kilka przykładów, które być może będą inspiracją do własnych pomysłów.
Życzę przyjemnej zabawy i uśmiechu.
p. Ula